Моўная асоба пачатку ХХ стагоддзя (на прыкладзе мовы персанажаў Купалавай "Паўлінкі")

Abstract

Янка Купала, як і іншыя беларускія пісьменнікі пачатку ХХ ст., – трохмоўная моўная асоба, г.зн. асоба, што валодала, як мінімум, трыма мовамі – беларускай, польскай і рускай. Творы Купалы паказваюць, як адбывалася фарміраванне беларускай літаратурнай мовы на аснове народных гаворак і з улікам беларуска-польска-рускага сінкрэтызму. Па сутнасці, мова і сінтаксіс “Паўлінкі” – гэта мова і сінтаксіс беларускай літаратурнай мовы пачатку ХХ ст., якія чакаюць сёння свайго даследчыка ў межах мікрадыяхраніі.

Янка Купала, как и другие белорусские писатели начала XX века, — трилингвистическая личность, то есть человек, знавший как минимум три языка — белорусский, польский и русский. Произведения Купалы демонстрируют, как белорусский литературный язык формировался на основе народных диалектов и с учетом белорусско-польско-русского синкретизма. По сути, язык и синтаксис «Павлинки» — это язык и синтаксис белорусского литературного языка начала XX века, которые сегодня ждут своего исследователя в рамках микродиахронии.